ErvaringsverhaalBij de Stichting voor Eetproblematiek werken vrouwen in verschillende leeftijdscategorieën. Zij voelen zich betrokken bij mensen met eetproblemen door eigen ervaring, het hebben van een dochter met eetproblemen en ga zo maar door. Hier kun je een ervaringsverhaal lezen van een medewerkers van de Stichting.
ErvaringsverhaalMijn eetstoornis begon toen ik 14 jaar was. Ik vond mezelf altijd al te dik en na de zomervakantie van 1998 walgde ik zo van mijn lichaam, dat ik begon met lijnen. Het begon allemaal heel onschuldig. Ik woog op dat moment 67 kilo, en dat was zwaarder dan gemiddeld voor een meisje van 14 jaar, maar omdat ik op hoog niveau aan atletiek deed had ik enorm veel spieren die ik elke week trainde, dus zo gek was mijn gewicht niet. Toch voelde ik me verschrikkelijk. In ongeveer 4 maanden tijd ben ik toen ruim 10 kilo afgevallen en dat gaf me een fantastisch gevoel! Maar mensen uit mijn omgeving waren verontrust en sommigen vroegen al of ik misschien een eetstoornis had. Met mij was natuurlijk niks aan de hand; ik had alles prima onder controle! Dat dacht ik ja, maar ondertussen had ik helemaal geen controle meer over mezelf. Het enige wat ik hoorde was een stemmetje in mijn hoofd dat zei:’Je bent waardeloos, je moet perfect zijn en om dat te bereiken, moet je niet eten. Niet eten. NIET ETEN’. En zo ging dat, dag in dag uit.In december van dat jaar werd ik ziek en ik bleef maar doorkwakkelen de maanden daarna. Iedereen bleef in het begin in de waan dat het gewoon een griep was die steeds een beetje bleef sluimeren, maar zelf wist ik dondersgoed dat het wat anders was, maar dat zou ik niet gaan zeggen tegen de buitenwereld, want dan moest ik weer gaan eten en dat wou ik niet. Mijn gewicht was ondertussen gedaald tot iets van 52 kilo. Ik at vrijwel niks meer en smokkelde met mijn eten. Totdat het punt was aangebroken dat mijn ouders wilden dat ik naar de huisarts ging. Ik wou niet, maar ik was ook geschrokken van de angst van mijn ouders, zodat ik uiteindelijk toch ben gegaan. Mijn moeder ging mee en de huisarts had al snel de conclusie Anorexia Nervosa getrokken. In plaats van dat ik ervan baalde dat ze me doorhadden kon ik wel een gat in de lucht springen. Er was eindelijk een naam aan gegeven en ik had het idee dat ik nu pas echt gezien zou gaan worden door iedereen, omdat ik een eetstoornis had. Vanaf die tijd mocht ik niet meer meedoen met gym op school en mocht ik niet meer naar atletiek. Ik kon dat lichamelijk niet meer aan en ik had ook niet langer door moeten gaan met sporten, omdat ik elk moment aan een hartstilstand had kunnen bezwijken. In april 1999 ging ik met mijn klas vijf dagen op zeilkamp. Ik vond het verschrikkelijk dat ik mee moest, omdat ik het gevoel had dat me alle controle werd ontnomen die ik thuis zo mooi had opgebouwd. Maar aan de andere kant was het natuurlijk voor mij ook één groot feest. Niemand die op me let met eten dus ik kon gewoon doen en laten wat ik wil. En ja hoor, ik kwam thuis en mijn ouders hebben me gelijk op de weegschaal gezet: 49,5 kilo. Voor mij was dat fantastisch, omdat eindelijk die vijf ervoor weg was. Maar dat moment was ook een teken dat er heel snel iets moest gebeuren. De huisarts is onmiddellijk weer ingeschakeld en die heeft het GGZ ingelicht. In juni kon ik samen met mijn ouders op intakegesprek, en daar is uitgekomen dat het wel het beste was als ik opgenomen zou worden, omdat ik het met gesprekken niet zou gaan redden. Die opname was ook een keuze van mezelf, omdat ik echt niet meer wist hoe ik verder moest. In juli kwam ik op ‘de Ruyterstee’ in Smilde terecht op een unit die alleen voor kinderen van 12 tot 18 jaar met eetstoornissen is. In het halfjaar dat ik daar heb gezeten, heb ik mijn gewicht, dat op zijn laagste punt 47 kilo was, weer goed op peil gekregen. Ik heb daar ook veel dingen geleerd, maar desondanks al de hulp die ik daar had gehad, stond ik nog niet stevig genoeg in mijn schoenen om de anorexia de baas te blijven. Ik begon al snel na mijn opname weer te kwakkelen met eten en een paar maanden later zat ik alweer bijna op mijn opnamegewicht. Er was sprake van dat ik weer opgenomen zou worden als ik de week daarop weer was afgevallen, maar dat wou ik absoluut niet en ik ben weer goed gaan eten. Dat is een tijdje goed gegaan en in de periode dat ik de Havo heb gedaan, ging het best goed met me. Wel zie ik achteraf dat ik nog steeds enorm aan het klooien was met eten en dat ik altijd mijn eten weggooide op school, maar voor mijn gevoel had ik het wel onder controle en kon ik er mee leven. Nadat ik mijn havo-diploma had gehaald viel ik best in een leegte en begon me weer depressief te voelen en ben ik weer gaan afvallen. Maar ik begon ook heel dwangmatig met eten om te gaan en deed op een gegeven moment elke dag 1500 sit-ups, die ik verdeelde over de dag. In januari 2004 ben ik weer opnieuw in therapie gegaan, maar daar werden de onderliggende problemen aangepakt die ook grotendeels de oorzaak waren voor mijn eetstoornis. De eerste paar maanden van therapie, kwamen er zoveel dingen boven dat ik alleen maar meer ging afvallen, maar dat ging zo ten koste van mijn therapie dat ze mij de keus hebben gesteld: óf ik ging proberen normaal te eten en dan kon ik gewoon blijven deelnemen aan het therapieprogramma óf ik ging gewoon op oude voet verder met het gevolg dat ik met therapie moest stoppen en dan was ik nog verder van huis. Ik koos om er weer voor te gaan knokken en hoe meer ik inzicht kreeg in mijn onderliggende problemen en hoe ik dat anders kon oplossen en verwerken dan door niet te eten, hoe beter het met me ging. Ik kwam beetje bij beetje weer aan en ik voelde me lichamelijk én geestelijk een stuk sterker. Achteraf kan je zeggen dat er bij mij heel veel verschillende problemen hebben gespeeld die ertoe bij hebben gedragen dat ik een eetstoornis heb ontwikkeld. Ik ben hoogsensitief en die “gave” heb ik al vanaf mijn geboorte. Ik vang dus automatisch prikkels, gevoelens, spanningen etc. op van de omgeving, die ik automatisch overneem. Ik werd daar heel onzeker van, omdat ik daardoor altijd het gevoel heb gehad dat ik anders was. Ik ben vroeger ook gepest, waar ik ook een flinke deuk aan overgehouden heb. En de druppel was bij mij wel, dat mijn atletiektrainer ooit heeft gezegd dat ik te dik was. Dat heeft zoveel impact op mij gehad, omdat hij bevestigde wat ik al heel lang in mijn hoofd had, namelijk dat ik gewoon te dik was en dat ik daar wat aan moest doen. Ik heb gewoon nooit veel zelfvertrouwen gehad en vond mezelf altijd minder dan een ander. Ik dacht altijd dat ik niks kon, dat niemand me mocht, dat iedereen me lelijk vond, en als je dat maar vaak genoeg tegen jezelf zegt kom je op een punt dat je die gedachtes overneemt en van andere mensen ook niks positiefs meer kan aannemen. Ik heb nu geleerd dat ik er mag zijn en dat ik het recht heb om mijn eigen leven te leiden zoals ik dat wil. Ik kan nog niet zeggen dat ik mezelf compleet geaccepteerd heb, want daar is tijd voor nodig, maar ik ben op de goede weg. Een eetstoornis is altijd een uiting van onderliggende problemen of gevoelens, waarvan je niet weet hoe je ze moet uiten. Ik weet, wanneer ik weer de neiging heb om me teveel met eten bezig te houden, dat er wat anders aan de hand is en dat ik dat aan moet pakken, in plaats van me te focussen op eten. En het woord dat bij mij centraal staat is: ACCEPTATIE. Accepteer de dingen zoals ze zijn, leg jezelf niet teveel druk op en vooral accepteer JEZELF!!!JE MAG ER ZIJN!!! P.S. De genoemde gewichten in dit ervaringsverhaal zijn geen indicatie voor wel of niet een eetstoornis hebben. Het is jou belevingswereld, ongeacht je gewicht, je bent de hele dag met "wel" of "niet" eten bezig en dat is jou probleem of uitdaging!
De Stichting voor Eetproblematiek is een vrijwilligersorganisatie die zelfhulpgroepen en
individuele gesprekken organiseert voor mensen met eetproblemen in noord Nederland. Voor adressen van zelfhulpgroepen
in de rest van Nederland verwijzen wij u naar:
|